Home
Nieuws
Meer over dit project
Reisverslag

Partners
Media

Links
Contact

Reisverslag

We zijn terug van ons avontuur in Rwanda. Het was heel bijzonder en natuurlijk willen we dat iedereen een beetje kan meegenieten. Daarom zal hier een verslag verschijnen van wat we hebben meegemaakt.Dit zal voor een groot deel dus ook bestaan uit allerlei dingen die niet direct iets met het project hebben te maken, maar de hele reis was zo bijzonderd dat we het leuk vinden om ook hier aandacht aan te besteden.
Om jullie nog wat nieuwsgieriger te maken, hier alvast een voorproefje:

groepsfoto

Donderdag 1 juni

Vertrek uit Nederland

Ons vliegtuig vertrok om 21:05 uur. Na een kennismaking van onze beide ouders met elkaar en met Irene en Marjan stapten we het vliegtuig in: klaar voor vertrek. Eerst met Kenya Airways op weg naar Nairobi (Kenia), om aldaar over te stappen op een vliegtuig van Rwandair Express naar Kigali. Daar kwamen we om 10:05 uur aan.

Vrijdag 2 juni

Aankomst in Rwanda

Na een slopende rit in het vliegtuig en natuurlijk veel te weinig slaap kwamen we aan in Kigali. De eerste indruk was een geweldig mooi landschap en het vliegveld gelegen op een berg met een heel mooi uitzicht over de stad.

landing kigali

De ontvangst door de broeders op het vliegveld was al bijzonder hartelijk, maar eenmaal aangekomen in Ndera (de wijk in Kigali, waar de broeders wonen) werden we verwelkomd met een complete warme maaltijd. We werden voorgesteld aan alle aanwezige broeders en rondgeleid over het terrein. Uiteraard hebben we ook meteen ons slaapplekken bekeken en hebben we de werkplaatsen gezien.

landing kigali
landing kigali

Deze hele dag hebben we ons verder rustig gehouden omdat we natuurlijk enigzins moesten bijkomen van de reis, het slaaptekort en de overgang van klimaat.

Zaterdag 3 juni

Eerste bezoek aan Kicukiro en Karibuhuis

We gingen voor het eerst naar het terrein in Kicukiro (andere wijk in Kigali) waar het nieuwe verblijf van de broeders komt. Na een (voor ons) avontuurlijke rit kwamen we aan op het terrein. We keken onze ogen uit. Het was groot en het theoriegebouw was prachtig. Verderop was men aan het bouwen aan het verblijf van de broeders en later volgen nog o.a. nog de werkplaatsen.
In het theoriegebouw, in ons eigen computerlokaal, stonden netjes alle dozen op ons te wachten. Allemaal netjes ingesealed nog. Een paar dozen hebben we opengetrokken om te kijken of alles goed was aangekomen, maar het grote werk moest nog even op zich laten wachten.
De broeders hadden bureau's gemaakt voor de computers. Wij hadden van tevoren al een klein ontwerp gemaakt van hoe die er ongeveer uit zouden moeten zien. Maar de broeders hebben zelf hun fantasie erop losgelaten en het resultaat mag er zijn. Stevige, solide bureaus die er heel mooi uitzien en ook nog eens heel praktisch zijn door de vakjes en laatjes.

de vracht is aangekomen de bureaus

Na het korte bezoek aan Kicukiro, zijn we doorgereden naar het Karibuhuis. Daar werden we heel enthousiast ontvangen door de jongens die daar wonen en hun begeleiders: de zusters Christina en Liberata. Het welkom bestond uit een optreden met origineel afrikaanse dansen, acrobatiek en westerse dans.
Daarna hebben we binnen onze meegebrachte cadeautjes uitgedeeld. Vooral Twister leverde een hoop hilariteit op.

afrikaanse dans in het karibuhuis twister

Zo was het toch al snel avond geworden en zonder dat we dat wisten hadden de zusters al eten voor ons gekookt. Maar na de maaltijd waren we allemaal toch wel heel erg moe en waren we heel blij dat we na een lange rit naar huis lekker naar bed konden.

Zondag 4 juni

De kerk en Nyamatta

Op zondag is het natuurlijk de dag om naar de kerk te gaan, en zo gingen wij dus ook mee. Ietwat te laat kwamen we aldaar aan, maar in Rwanda loopt het eerste half uur van de mis iedereen nog zo'n beetje naar binnen. Kinderen lopen ook continue even naar buiten en weer naar binnen.
Opvallend was hoe erg de mis leek op de gewone Nederlands katholieke mis. Hoewel deze mis in z'n geheel in het Kinyarwanda was, konden we alle onderdelen en de volgorde wel herkennen in de Nederlandse mis.
Na de mis waren we de plaatselijke bezienswaardigheid, vooral veel handen geschut. Daarna lopend weer terug.

buiten de kerk de kerk in nyamatta de kelders

's Middags hebben we Nyamatta bezocht. Daar staat een kerk dat een monument is voor de oorlog die 12 jaar geleden daar heeft gewoed. Ze hebben de kerk zo onaangetast mogelijk gelaten. De kogelgaten zijn nog zichtbaar in het plafond en de bloedvlekken zijn nog zichtbaar op vloer en muren. Het altaarkleed zit nog vol vlekken die verraden dat er een hoop narigheid heeft plaatsgevonden.
Achter de kerk liggen twee kelders vol met de overblijfselen van 56.000 (!) mensen. Dat zijn schrikbarende aantallen. Bovendien is het best aangrijpend om dat allemaal te zien. Een heel indrukwekkend bezoek dus.
Na dit dit bezoek hebben we ook nog een weeshuis in Nyamatta bezocht. Daar wonen 16 kinderen in de leeftijd van 2 maanden tot ongeveer 10 jaar. Een bonte bedoening, maar erg leuk. Heel enthousiaste kinderen die ook nog voor ons gezongen hebben. De balonnen en de belleblaas die we voor ze hadden meegenomen vielen in heel goede aarde.

nyamatta weeshuis

En zo zat er toch nog een heel vrolijk eind aan de dag. Ondanks dat die kinderen daar natuurlijk toch zitten met een reden, stralen ze zoveel postiefs uit. Dat is heel mooi om te zien.

Maandag 5 juni

Eindelijk...

Als twee kleine kinderen hebben we ons gestort op de dozen die klaar stonden in het toekomstige computerlokaal in Kicukiro. De dozen zaten bijzonder goed ingepakt. Dus het was nog een behoorlijke klus om alles uit de dozen te krijgen. Bovendien was het bij iedere doos weer een verrassing wat we aan extra hulpgoederen zouden aantreffen. Iedere doos was volgestopt met dekens, kussens en kleren om zo alle ruimte nuttig te gebruiken. En zo waren onze goederen ook nog eens extra beschermd.
Meteen bij het aansluiten van alle kabels hebben we de broeders betrokken. Zij waren vooral ook heel enthousiast en waren niet snel tevreden met de antwoorden die zij op hun vragen kregen. Heel bijzonder om zoveel enthousiasme te zien.
Helaas werd ik (Irma) in de loop van deze dag ziek en heb ik een deel van de dag op bed doorgebracht. Toch kon ik aan het eind van de dag al zien dat Femke al aardige vorderingen had gemaakt met de broeders. De computers waren allemaal aangesloten en werkten al. En de broeders hadden de eerste kleine brieven al getypt. Fantastisch om te zien!

uitpakken

Dinsdag 6 juni

Brieven aan Irene en Marjan

Voor mij leek het die dag toch maar verstandiger om die dag in Ndera bij de broeders te blijven. Ik kon het risico niet lopen om de rest van de trip ziek te blijven en daarom leek het verstandiger om uit te zieken. De broeders waren erg bezorgd over mij en waren zelfs even bang dat ik misschien zelfs al malaria had opgelopen. Daarom ben ik die ochtend zelfs nog naar het ziekenhuis geweest om daar geprikt te worden. Gelukkig bleek de uitslag negatief. En na heel veel slaap, Rwandese thee, twee borden vol fruit en de beste zorgen van de broeders was ik er aan het eind van die dag een stuki beter aan toe.
In Kicukiro ging Femke alleen met de broeders aan de slag. De broeders kregen de opdracht om in Word een brief aan Irene en Marjan te schrijven als oefening. Dit leverde hele leuke resultaten op die we 's avonds met een grote glimlach hebben gelezen. En die brieven waren niet zomaar de eerste de beste brieven. De broeders hadden de moeite genomen om er echt iets bijzonders van te maken. Compleet met echte briefopmaak, gebruik van "accent graves en circumflexes" en andere speciale symbolen en vaak voorzien van plaatjes werden de brieven ingeleverd. Een bravo voor de broeders! Sommigen van hen hadden nog nooit een computer gezien en dan na zo'n korte tijd al zo'n resultaat: Grote klasse!

opdracht broeders aant werk

Woensdag 7 juni

Meer oefeningen en puntjes op de i

Op deze dag werd er door de broeders nog meer geoefend. Zo werd onder andere Excel bekeken en zelfs PowerPoint! En terwijl de broeders de computers verder verkenden, gingen wij aan de slag om er een definitieve opstelling van te maken. De printers kregen hun vaste plek en moesten nog op sommige computers geinstalleerd worden. Het was nog een lastige klus om de broeders voor een zo'n kleine instelling even achter de computer weg te krijgen. Zij wilden het liefst hun computer niet afstaan. Maar met ons beste Frans kregen we het dan toch voor elkaar ze te overtuigen dat het noodzakelijk was dat we een paar minuutjes gebruik moesten maken van hun computer.
Heel belangrijk ook: vandaag zou er internet geregeld worden. De telefoonlijn die door Frere Jean de Dieu een halfjaar geleden al was besteld, werd niet aangelegd. Het is namelijk "achterhaald" om telefoonlijnen aan te leggen. Daarom is Rwanda nu het mobiele internet volop aan het ontwikkelen.
En dus kwam er een meneer van RwandaTel om te kijken of internet mogelijk zou zijn. Ja, dat was mogelijk wist hij ons te vertellen. We slaakten een zucht van verlichting. Maar na even doorvragen wist de meneer ons te vertellen dat we het dan wel hadden over een termijn van twee maanden waarna het pas mogelijk zou worden. De telefoon waarmee het mogelijk was, was er al wel en werkte ook. Alleen de datakabel die tussen de computer en de telefoon zou komen bestond nog niet. Deze zou dan pas te koop zijn. Dus daar ging onze hoop.
Gelukkig was er nog een andere oplossing. Maar dan moesten we nog wel een nachtje slapen... Wel spannend zo, het einde van de week begon te naderen.

Monteur van RwandaTel

Donderdag 8 juni

Houston... do you copy?

Zou het vandaag lukken om internet voor elkaar te krijgen? We zouden proberen internet te krijgen via een mobiele telefoon. Daarvoor moest wel een programma op de computer worden geinstalleerd. Daarom ging Femke met Irene op stap met de computerkast, Kigali in. Aldaar werd het internet van een cd'tje geinstalleerd en konden ze weer terug.
En toen was het moment daar... Spanning toen de eerste webpagina werd geladen en een zucht van opluchting toen de pagina zichtbaar was. Verbazing bij de broeders toen ineens een foto van Irene en Marjan, poserend voor het karibuhuis, verscheen op het scherm.
Maar die verbazing werd almaar groter toen Femke de broeders een kleine demonstratie MSN'en gaf, toen ze chatte met haar vriend. Uit hun ogen en gebaren was af te lezen dat ze het maar niet geloofden dat iemand een berichtje kon tikken en dat de ander dat zoveel duizend kilometers verder dat berichtje al kon lezen in minder dan een seconde. Dat was voor ons hét moment waarop we beseften wat we naar deze broeders hadden gebracht: voor ons iets heel normaals, maar voor hun een groot wonder.

Femke op jacht naar internet gefascineerde broeders bij aanblik MSN

Vrijdag 9 juni

De giraf vs. de mosquito

Vandaag werd het weer een dag waarop we meer van het land zouden zien. Op het programma stonden Moucha (wellicht spel ik het verkeerd), Gishanda en het Akagera Wildpark.
Eerst gingen we op bezoek in Moucha, een klein dorpje langs de kant van de weg richting ons einddoel. Aldaar zijn door de stichting 10 huisjes gebouwd voor een aantal heel arme families die voorheen verder in de bergen woonden. Er zijn een aantal broeders daar om toezicht te houden. Ze hebben ook allemaal een stukje grond erbij gekregen om daar hun eigen eten te kunnen verbouwen. Bij een van de huisjes was zelfs een klein voortuintje aangelegd. Het meisje dat het had aangelegd was heel trots en wou dolgraag met haar tuintje op de foto. Aan het einde van het bezoekje werden we volgens Rwandees begrip door iedereen tot aan het eind van het erf terugbegeleidt. Na het uitdelen van de chupa's (lege waterflesjes) en de laatste vriendelijke omhelzingen zetten we onze reis voort.
Op weg naar Gishanda, waar een school gebouwd was voor 900 leerlingen. Inmiddels zijn het er 1600. Aardig uit de kluiten gewassen dus. Onderweg kwamen we de kleutertjes al tegemoet. Zij waren al vrij van school. Toch werden we nog door een behoorlijke menigte omringd toen we uit de auto stapten. Toen de directeur van de school een teken gaf, gingen de leerlingen weer netje verder met wat ze moesten doen. De meeste klassen waren net begonnen met eten. Althans, met het verdelen van het eten. Er wordt namelijk nog niet gegeten als niet iedereen ongeveer evenveel heeft. Verbaasd waren we vooral toen we zagen dat het eten voor al die kinderen in vier grote ketels worden bereidt in een keukentje dat niet veel groter was dan 5 bij 5 meter. Heel bizar.
Na het indrukwekkende bezoek gingen we nog het akagera wildpark. Het was inmiddels al halverwege de middag. Gekleed in "University of Twenthe"-shirts probeerden we (zo Hollander als we zelfs in Rwanda zijn) studentenkorting af te dwingen. Met tweemaal korting in de pocket en een gids in de auto erbij, gingen we rijden. Eerst over het pad en zodra er tekenen waren van dieren gingen we op aanwijzing van de gids dwars door het hoge gras.
Het eerste dier dat we tegenkwamen was een giraf, maar al snel verdween deze uit het zicht. Later volgden impala's en buffels. Vooral de buffels waren indrukwekkend, omdat we er zo dichtbij waren en ze er toch echt wel gevaarlijk groot uitzagen. Maar volgens de gids liepen we geen gevaar als we deden wat hij zei en daar vertrouwden we dan maar op.
Verderop tijdens onze toch door het park kwamen we nog meer giraffen tegen... En wat was dát mooi! We wisten allemaal niet echt hoe we dat onder woorden moesten brengen. Dan maar heel veel foto's maken zodat het thuisfront het misschien zal geloven als we vertellen hoe ongelooflijk mooi en bijzonder dit was.
Later zagen we nog groepjes bavianen en ook nijlpaarden. Jammergenoeg gingen de nijlpaarden niet eerder het water uit dan dat wij weg gingen en dus hebben we alleen de snuiten van de nijlpaarden gezien.
Ondertussen werd het ook donker en werd het dus tijd om naar huis te gaan.

Moucha Overvolle klas in Gishanda
Giraf

Zaterdag 10 juni

Vlaggetjes en heel veel mooie woorden

De laatste hele dag voor ons vertrek. Een heel bijzondere dag, want ik (Irma) werd jarig en dat was niet onopgemerkt gebleven. 's Ochtends hingen er vlaggetjes bij onze kamer en in de eetkamer, stond er een boeketje bloemen naast mn bord en was m'n stoel versierd met een kanten kleedje. Dat had ik niet verwacht en ik was erg verrast!

Jarig!

Hoewel we die dag een rustige dag gepland hadden, zijn we die dag toch nog heel druk bezig geweest in Kicukiro om nog wat laatste dingetjes voor elkaar te krijgen. Door een missende cd-rom leverde dat ineens toch nog last-minute stress op. Maar toen ook dat nog geregeld was, konden we weer terug naar Ndera en wachtte ons een bijzondere maaltijd.
Irene en Marjan hadden ons al enigzins voorbereid op wat er komen zou. Het is de gewoonte namelijk om de avond voor het vertrek de gasten te overladen met dankwoorden en speeches. En uiteraard vertelden wij hen ook hoe dankbaar we waren voor de gastvrijheid en de gezelligheid die ze ons gegeven hadden. Naast alle mooie woorden die er werden gesproken, kregen we ook nog hele mooi cadeau's mee.
En naast het wat meer officielere gedeelte aan tafel, gingen we buiten verder en kregen we van frere Jean de Dieu nogmaals te horen hoe blij ze waren met onze komst en wat we gedaan hadden. Als dank en als herinnering kregen we allebei ook nog eens een soort kerstpakketje met daarin de limonade die we de hele week gedronken hadden en Rwandese koffie en thee. Het was een mooi en bijzondere avond en hij zal ons nog lang bijblijven.

Zondag 11 juni

Dag van vertrek

En toen zat het er al weer op. Om kwart over 4 's nachts ging de wekker al weer. Midden in de nacht hebben we nog ontbeten en vervolgens brachten alle broeders ons weg naar het vliegveld. Al voor de deuren van het vliegveld moesten we afscheid nemen. Om 5 uur in de ochtend is het vliegveld alleen berekend op passagiers, niet op uitzwaaiers. Daarom werd er nog een keer hartelijk afscheid genomen op z'n hollands (drie zoenen en een heel hard "Doeg!" door alle broeders in koor).
En na een slopende terugvlucht kwamen we 's avonds om 9 uur aan op Schiphol Amsterdam. Onderweg alweer enigzins gewend door de schreeuwerige Hollanders aan boord, kwamen we blij maar vermoeid aan. Het zat er op. Voor deze keer in ieder geval dan...

Kigali International Airport Einde van Afrika

Partners:
Qlict
ComputerSOS
ComputerSOS
XtrActive
DeTi
Een project van:
De Universiteit Twente
Faculteit ELAN
Stichting Karibu